Historyczny głaz uratowany. Trafił do Muzeum Regionalnego w Szczecinku. Ma ponad 120 lat

W środę na dziedziniec Muzeum Regionalnego w Szczecinku trafił historyczny głaz znajdujący się wcześniej przy ulicy Karlińskiej. Ważący blisko trzy tony kamień dołączył do innych eksponatów prezentowanych na muzealnym dziedzińcu, takich jak cokół cesarza Wilhelma I czy macewy pochodzące z dawnego cmentarza żydowskiego.

Eksponaty można oglądać codziennie w godzinach otwarcia muzeum.

Przeniesienie kamienia do muzeum jest zwieńczeniem badań prowadzonych przez Dariusza Trawińskiego, lokalnego miłośnika historii Szczecinka. Analizując niemieckie mapy z końca XIX wieku, natrafił on na oznaczenie miejsca położonego po drugiej stronie jeziora Trzesiecko, w pobliżu ujścia Mulistego Potoku.

Na dawnych planach teren ten opisano jako „Denkst”, co najprawdopodobniej oznaczało „Denkmalstein” (kamień pamiątkowy) lub „Denkmalstätte” (miejsce pamięci). Wskazuje to, że znajdował się tam obiekt upamiętniający ważne wydarzenie lub osobę znaną mieszkańcom ówczesnego Neustettina.

Przez wiele lat widoczny był jedynie napis, który można odczytać jako „Otto Kügler”. Wszystko wskazuje na to, że był to podpis kamieniarza wykonującego obelisk.

Dopiero po przeniesieniu głazu kilkanaście lat temu przez leśników na skalniak przy ulicy Karlińskiej odsłonięto drugą stronę kamienia. Znajduje się na niej napis „Pommerscher Forst Verein” oraz data „1898”.

Inskrypcja pozwoliła powiązać zabytek z Pomorskim Towarzystwem Leśnym – organizacją założoną w 1870 roku w Szczecinie. Skupiała ona leśników, naukowców i osoby zajmujące się gospodarką leśną oraz ochroną przyrody. Towarzystwo stawiało podobne kamienie pamiątkowe w lasach na Pomorzu, upamiętniając swoją działalność i zagospodarowanie terenów leśnych.

Przed II wojną światową las po zachodniej stronie jeziora Trzesiecko nosił nazwę Klosterwald, czyli Las Klasztorny. W okolicy funkcjonowała również restauracja o tej samej nazwie, popularna na przełomie XIX i XX wieku. Początkowo była niewielkim drewnianym budynkiem, który z czasem przeniesiono na pobliską Mysią Wyspę.

Obszar ten był połączony z miastem za pomocą tzw. promu Bismarcka – linowej przeprawy przez jezioro Trzesiecko, działającej na wysokości obecnego stadionu miejskiego. Od miejsca, gdzie cumował prom, do restauracji prowadziła spacerowa ścieżka wzdłuż brzegu jeziora.

Przeniesienie historycznego głazu do Muzeum Regionalnego sprawia, że jeden z ciekawych śladów dawnego Szczecinka zostanie zachowany i udostępniony mieszkańcom oraz turystom. Dzięki zachowanym inskrypcjom i badaniom historyków udało się odtworzyć fragment historii miasta sprzed ponad 120 lat.